Jak działa strategia opon w F1?
W Formule 1 strategia opon to precyzyjnie zaplanowany "taniec" między zespołem, kierowcą i inżynierami. Celem jest jak najlepszy wynik w kwalifikacjach i w wyścigu.
To zestaw decyzji: wybór mieszanek opon, moment zjazdu do boksu i liczba pit stopów. Każdy z tych elementów może przesądzić o zwycięstwie lub porażce, często w ułamku sekundy.
Opony są jedynym punktem styku bolidu z asfaltem. Dobre zarządzanie nimi wymaga ciągłej analizy danych i szybkiej reakcji na zmieniające się warunki.
W sporcie, gdzie liczy się każda milisekunda, mądre użycie opon może dać wyraźną przewagę. To nie kwestia wyłącznie "najszybszej" mieszanki, ale takiej, która w danych warunkach zapewni dobrą przyczepność i odpowiednią trwałość przez cały stint.
Bez przemyślanej strategii opon nawet znakomity kierowca w świetnym bolidzie może przegrać wyścig.
Dlaczego strategia opon jest tak ważna?
Strategia opon ma ogromny wpływ na wynik, bo opony łączą samochód z nawierzchnią. Odpowiadają za przyczepność, hamowanie, przyspieszenie i zachowanie auta w zakrętach.
Dobór mieszanek oraz zarządzanie nimi przez cały weekend mogą zdecydować o przebiegu i rezultacie rywalizacji. W F1, gdzie o tytule mogą przesądzić setne części sekundy, każda decyzja dotycząca opon ma duże znaczenie.
Dodatkowo obecne przepisy i konstrukcja opon nie pozwalają przejechać całego wyścigu na jednym komplecie. Regulamin wymaga użycia co najmniej dwóch różnych (z trzech dostępnych) mieszanek slicków w trakcie Grand Prix. To wymusza pit stopy i daje pole do zagrywek, jak undercut i overcut, które mogą zmienić układ sił.
Zły wybór potrafi zniszczyć świetny wyścig, a odważna decyzja - odwrócić losy pozornie straconej niedzieli.
Co wpływa na decyzje dotyczące strategii opon?
Decyzje strategiczne na temat opon powstają na podstawie analizy wielu różnych danych. Zespoły F1 zbierają ponad 1000 punktów danych na sekundę i używają ich w ponad 2 milionach symulacji. Pomagają one zaplanować każdy aspekt strategii: wybór mieszanki, czas zjazdu i liczbę pit stopów.
Najważniejsze czynniki to: rodzaj asfaltu, temperatura toru, umiejętność kierowcy w oszczędzaniu opon oraz szanse na wyprzedzanie lub bycie wyprzedzanym na różnych etapach wyścigu.
Ogromne znaczenie ma też pogoda, zwłaszcza szybko zmieniające się warunki. Tzw. "warunki mieszane" są najtrudniejsze - wtedy trudno ocenić, który typ opon sprawdzi się najlepiej.
Wszystko to tworzy skomplikowaną układankę, którą zespół musi układać w biegu, często w ułamku sekundy.
Rodzaje opon używanych w Formule 1
Opony w F1 to bardzo zaawansowane elementy, ważne dla osiągów bolidu. Od 2022 roku używa się 18-calowych opon zamiast wcześniejszych 13-calowych.
Jedynym dostawcą jest Pirelli (od 2011 roku). Producent dostarcza pięć mieszanek na suchy tor oraz specjalne opony na deszcz. Każdy rodzaj ma inne cechy, które zespoły muszą brać pod uwagę przy wyborze strategii.
Dokładny skład opon F1 pozostaje tajemnicą producentów, ale wiadomo, że są to opony radialne. Składają się z drutówki (stalowa obręcz z drutem), osnowy z materiałów takich jak poliester, nylon lub rayon oraz warstwy gumy (carcass), która przenosi obciążenia.
Zewnętrzny bieżnik, z mieszanki sztucznej gumy, elastomerów, krzemionki i dodatków, odpowiada za przenoszenie sił na asfalt, hamowanie, przyczepność i sterowność.
Mieszanki slick - miękkie, średnie i twarde
Na suchy tor Pirelli produkuje pięć mieszanek slicków, od C1 (najtwardsza) do C5 (najmiększa). Na każdy weekend wybierane są trzy z nich i oznaczane kolorami: miękka - czerwony pasek, pośrednia - żółty pasek, twarda - biały pasek. Tylko te trzy są dostępne podczas danego Grand Prix.
Każda mieszanka zachowuje się inaczej:
- Twarda (np. C1, C2) - wytrzymuje najdłużej, ma mniejszą przyczepność i wolniej się nagrzewa. Idealna na długie stinty i tory mocno "zjadające" opony.
- Miękka (np. C4, C5) - daje najlepszą przyczepność i szybko się nagrzewa, ale równie szybko się zużywa. Dobra na krótkie, agresywne przejazdy, np. w Monako.
- Średnia (np. C3) - kompromis między szybkością a trwałością. Często wybierana na start wyścigu lub w niepewnych warunkach.
Im twardsza opona, tym dłużej wytrzyma, ale jest wolniejsza na jedno okrążenie. Im miększa - tym szybsza, ale krócej "żyje". Wybór mieszanki zależy od typu toru i pogody.
Opony deszczowe i przejściowe
Przy wodzie na torze używa się opon na mokrą nawierzchnię. Pirelli przygotowuje dwa typy: opony przejściowe (Intermediate) i pełne deszczówki (Full Wet). W odróżnieniu od slicków, mają bieżnik, który odprowadza wodę.
Intermediate stosuje się na wilgotnym torze - gdy jest za ślisko na slicki, ale jeszcze nie na tyle mokro, by założyć pełne deszczówki. Mają płytszy bieżnik.
Full Wet mają głębszy bieżnik i sprawdzają się przy intensywnym deszczu. Każda taka opona może odprowadzić do 85 litrów wody na sekundę przy 300 km/h. Ich użycie zależy od stwierdzenia dyrektora wyścigu, że tor jest mokry.
Decyzja o przejściu na deszczówki lub intery jest bardzo trudna i zwykle wynika z rozmowy między kierowcą a inżynierami, bo warunki pośrednie często decydują o wyniku.
Jak zespoły F1 wybierają opony na wyścig?
Planowanie opon zaczyna się na długo przed weekendem wyścigowym. Zespoły muszą działać w ramach przepisów FIA, korzystając z danych i symulacji, aby podjąć jak najlepsze decyzje. To nie tylko technika, ale też przewidywanie i szybkie reagowanie na zmiany.
Cały proces prowadzi wyspecjalizowany zespół strategów i inżynierów, współpracujących z kierowcami. Analizują ogromne ilości danych, przewidują warunki i podejmują decyzje w ułamkach sekund. Znają charakter toru, pogodę, zachowanie samochodu i opon, a plan powstaje tak, by można go było zmieniać w trakcie wyścigu.
Regulacje FIA dotyczące alokacji opon
Przepisy FIA mocno wpływają na wybór opon. Pirelli dostarcza 13 kompletów slicków na bolid na weekend. Zespoły muszą zarządzać nimi tak, by oddać część z nich, część wykorzystać w treningach, a część zachować na kwalifikacje i wyścig.
Od kilku lat przydział jest z góry określony - zespoły nie mogą zamówić więcej określonej mieszanki. Na każdy weekend Pirelli wybiera trzy mieszanki z pięciu możliwych i oznacza je jako miękką, średnią i twardą.
Nowe opony są najszybsze, ale nie można ich "spalić" zbyt wcześnie, bo w niedzielę przyda się świeży komplet. Regulamin sportowy nakazuje użycie w wyścigu co najmniej dwóch różnych mieszanek slicków, co wymusza przynajmniej jeden pit stop.
Gdy wyścig jest mokry, trzeba użyć przynajmniej jednego typu opon na deszcz. Zasady te wyrównują stawkę i przenoszą walkę na rozwój bolidu i strategię, a nie na wyścig pomiędzy producentami opon.
Analiza danych i symulacje strategii
Dzisiejsza F1 opiera się na danych, a strategie oponowe są na nich budowane. Zespoły zbierają ponad 1000 punktów danych na sekundę i wykorzystują je w milionach symulacji.
Od treningów, przez kwalifikacje, po wyścig - każda decyzja ma wsparcie liczb. Symulacje scenariuszy wyścigowych pomagają dobrać taktykę: moment pit stopu, przewidywane tempo, zużycie paliwa czy wybór mieszanki.
Zespoły śledzą zużycie, temperaturę i degradację opon, aby wybrać właściwy moment na zmianę. Analizują temperaturę asfaltu, szybkość zużycia oraz prognozowane czasy okrążeń.
Czynniki wpływające na strategię opon
Strategia opon w F1 to proces, który zmienia się praktycznie cały czas. Od pierwszego wyjazdu na tor zespół obserwuje dane i modyfikuje plan, reagując na wszystko, co się dzieje.
Nie chodzi tylko o wybór mieszanki, ale też o przewidywanie i natychmiastowe decyzje przy niespodziewanych sytuacjach. Każdy czynnik może odwrócić bieg wydarzeń, dlatego stratedzy muszą być bardzo elastyczni i dokładni.
W F1 nie ma miejsca na jeden "sztywny" plan. To, co wygląda świetnie w symulacjach, często nie działa w realnych warunkach. Dlatego zespoły przygotowują kilka scenariuszy (Plan A, B, C itd.).
Plan A jest głównym punktem wyjścia, ale rzadko kiedy udaje się go zrealizować w całości. W tym sporcie zmiany są normą, więc gotowość do przestawienia się na inny wariant jest podstawą.
Temperatura toru i pogoda
Temperatura toru i pogoda to jedne z najtrudniejszych do przewidzenia elementów. Opony F1 działają najlepiej w wąskim zakresie temperatur. Zbyt chłodny tor oznacza brak przyczepności, zbyt gorący - przegrzewanie i szybkie zużycie. Zespół musi tak prowadzić wyścig, by opony nie były ani zbyt zimne, ani przegrzane.
Pogoda komplikuje wszystko jeszcze bardziej. Szczególnie kłopotliwe są wyścigi, w których warunki zmieniają się w trakcie: z suchego na mokry lub odwrotnie. W takich momentach trudno wybrać odpowiedni typ opon.
Slicki na mokrym torze nie trzymają się nawierzchni, a opony deszczowe na suchym szybko się niszczą i są dużo wolniejsze. Błąd w ocenie tego, kiedy przejść na deszczówki lub intery, to jeden z najczęstszych grzechów strategicznych.
Charakterystyka toru oraz długość wyścigu
Każdy tor ma inne wymagania dla opon. Silverstone czy Suzuka, z szybkimi łukami i dużymi siłami działającymi na opony, potrzebują twardszych mieszanek. Na krótkich, ulicznych torach, takich jak Monako, ważniejsza jest maksymalna przyczepność na niewielkiej liczbie zakrętów - tam częściej używa się miękkich opon.
Długość wyścigu też ma duże znaczenie. Im dłuższy dystans, tym więcej potencjalnych pit stopów. Liczba zjazdów zależy od asfaltu, temperatury toru i stylu jazdy kierowcy.
Na torach, gdzie trudno wyprzedzać, rekordowe tempo na jednym okrążeniu ma mniejsze znaczenie niż utrzymanie pozycji - wtedy lepsza może być taktyka na jeden pit stop.
Zużycie opon i styl jazdy kierowcy
Zużycie opon jest centralnym elementem każdej strategii. Opony Pirelli są zaprojektowane tak, żeby traciły osiągi szybciej niż kiedyś, co zachęca do większej liczby pit stopów i bardziej aktywnej walki. Zespół nieustannie śledzi przebieg zużycia i mikro-pęknięć, temperaturę oraz tempo degradowania się gumy.
Styl jazdy ma bezpośredni wpływ na żywotność opon. Kierowca musi unikać blokowania kół i poślizgów, dbać o równomierne zużycie oraz utrzymywać odpowiednią temperaturę. Zbyt agresywna jazda powoduje szybkie zużycie i może prowadzić do "flat spotów" - spłaszczonych miejsc na oponie, które wywołują wibracje i mogą uszkodzić zawieszenie.
Kierowcy, którzy potrafią oszczędzać opony, często zyskują na liczbie pit stopów i długości stintów.
Samochód bezpieczeństwa i zdarzenia losowe
Nawet najlepiej przemyślany plan może runąć przez nieprzewidziane wydarzenia - przede wszystkim wyjazd samochodu bezpieczeństwa (Safety Car) lub czerwoną flagę.
Safety Car pojawia się, gdy trzeba spowolnić stawkę po wypadku czy innym incydencie. Samochody ustawiają się jeden za drugim i jadą znacznie wolniej, co zmniejsza stratę czasu przy pit stopie.
Zespoły często odkładają pit stop, czekając na Safety Cara, zwłaszcza na obiektach takich jak Monako czy Singapur. Zmiana opon w takich warunkach może dać kilka pozycji "za darmo". Jest to jednak ryzykowne: Safety Car może w ogóle się nie pojawić albo wjechać zaraz po planowanym zjeździe.
Jeszcze większy wpływ ma przerwanie wyścigu czerwoną flagą. W jej trakcie można pracować przy aucie, w tym zmienić opony. Taka "darmowa" zmiana może spełnić wymóg użycia dwóch mieszanek slicków i kompletnie przetasować kolejność.
Pit stopy i ich znaczenie w strategii opon
Pit stop to jeden z kluczowych momentów wyścigu. W ciągu kilku sekund mechanicy zmieniają wszystkie cztery koła, czasem też modyfikują ustawienia czy naprawiają drobne uszkodzenia. Decyzja, kiedy zjechać i ile razy, zależy od wielu zmiennych i może zadecydować o wyniku.
Szybkość pracy mechaników i właściwy plan zjazdów są dziś tak samo ważne jak tempo na torze. Zespoły stale skracają czas postoju - w 2023 roku Lando Norris miał pit stop trwający zaledwie 1,8 sekundy. Ale sama prędkość nie wystarczy - liczy się też to, jak mądrze te przystanki są wykorzystane.
Undercut i overcut - na czym polegają?
Undercut i overcut to dwie kluczowe taktyki związane z pit stopami.
- Undercut - zjazd do boksu wcześniej niż rywal, by jak najszybciej skorzystać ze świeższych opon. Kierowca, który zjechał, wyjeżdża na nowych oponach, przygotowuje je do pracy i jedzie szybciej. Gdy przeciwnik zjeżdża okrążenie lub dwa później, często wraca na tor za nim. Undercut potrafi dać ok. 2 sekundy zysku - to mocne narzędzie ataku.
- Overcut - przeciwny ruch. Kierowca zostaje na torze dłużej niż rywal, licząc na to, że na rozgrzanych, choć zużytych oponach utrzyma bardzo dobre tempo, podczas gdy przeciwnik będzie miał trudności z dogrzaniem świeżej mieszanki. Overcut działa najlepiej na torach z małą degradacją i małymi możliwościami wyprzedzania, np. w Monako.
Obie taktyki pokazują, jak mocno liczy się właściwy wybór momentu zjazdu.
Wpływ liczby pit stopów na wynik
Liczba pit stopów to jeden z filarów strategii. Najczęściej zespoły wybierają plan z jednym lub dwoma zjazdami, rzadziej trzema. Każda opcja ma plusy i minusy.
- Strategia na jeden pit stop - zyskiem jest brak drugiego zjazdu, który w normalnych warunkach kosztuje ok. 20 sekund. Mniejsze jest też ryzyko wpadnięcia w tłum wolniejszych aut po pit stopie. Wadą jest to, że w końcówce wyścigu opony są mocno zużyte, a kierowca może być łatwym celem dla rywali na świeższej mieszance.
- Strategia na dwa pit stopy - łatwiej kontrolować zużycie opon i utrzymać wysokie tempo, ale trzeba "odrobić" ok. 20 sekund więcej z powodu dodatkowego zjazdu. Opłaca się wtedy, gdy młodsze opony dają wyraźnie lepsze czasy okrążeń.
Wybór schematu zjazdów to zawsze gra między ryzykiem a potencjalnym zyskiem.
Rola zespołu i moment zjazdu
Za decyzje o pit stopach odpowiadają stratedzy i inżynierowie na murze boksów. To oni, korzystając z danych na żywo, rad kierowcy i obserwacji rywali, decydują o momencie zjazdu.
Zbyt wczesny lub zbyt późny pit stop może kosztować wiele pozycji. Trzeba brać pod uwagę nie tylko stan własnych opon, ale też to, gdzie na torze znajdują się inne auta.
Powrót na tor za wolniejszym kierowcą potrafi zniweczyć korzyść z nowych opon. Dlatego komunikacja między kierowcą a inżynierem praktycznie się nie urywa, a plan wyścigu jest stale aktualizowany - pod wpływem tego, co dzieje się na torze, w pogodzie czy u konkurencji.
Strategia doboru kolejności mieszanek podczas wyścigu
Wybór, na jakich oponach wystartować i w jakiej kolejności ich używać, ma ogromny wpływ na przebieg Grand Prix. Zespół musi przewidzieć, jak dana mieszanka będzie się zachowywać na konkretnym torze, przy danej temperaturze i w odniesieniu do strategii przeciwników.
Ważne jest nie tylko tempo, ale też możliwość sterowania długością stintów i szansami na atak w końcówce.
Gra zaczyna się już w kwalifikacjach. Decyzje o tym, jakie opony zużyć w sobotę, wpływają na to, co zostanie na niedzielę. Czasem zespół poświęca lepszą pozycję startową, by mieć większą swobodę wyboru mieszanki na wyścig.
Czy zacząć na miękkiej, czy twardszej mieszance?
To jeden z klasycznych dylematów.
Start na miękkich oponach daje lepszą przyczepność na pierwszych okrążeniach i szybsze dogrzanie gumy na okrążeniu formującym. Ułatwia to wyprzedzanie przy starcie, co ma duże znaczenie na torach z małą liczbą miejsc do ataku. Jednak miękkie opony zużyją się szybko, zmuszając do wcześniejszego pit stopu.
Start na twardej mieszance oznacza gorszy początek, ale daje możliwość dłuższego pierwszego stintu. To przydaje się, gdy mocny kierowca rusza z dalszej pozycji i chce przeczekać pierwszą fazę wyścigu, licząc na Safety Cara albo większe zużycie opon u rywali.
Często zespoły wybierają pośrednie opony (żółty pasek) jako złoty środek - daje to przyzwoite tempo na starcie i niezłą trwałość.
Plusy i minusy kolejności zmiany opon
Kolejność użycia mieszanek wpływa na przebieg całego wyścigu:
- Miękka → twardsza - mocny początek, wyższe tempo i szansa na zysk pozycji na starcie. Minus: szybkie zużycie pierwszego kompletu i długi drugi stint na twardszych oponach, co w końcówce może narazić kierowcę na ataki.
- Twardsza → miękka - dłuższy pierwszy stint i większa swoboda w wyborze momentu zjazdu, np. przy Safety Carze. Początek wyścigu jest jednak wolniejszy i można stracić pozycje. Plusem są świeże, szybsze opony na koniec, co pozwala gonić rywali, którzy "zjadają" stare komplety.
Dobór kolejności mieszanek zawsze przystosowuje się do konkretnego toru, prognozy pogody, stylu kierowcy i spodziewanej taktyki rywali.
Najczęstsze błędy i ryzyka związane ze strategią opon
W Formule 1 decyzje strategiczne podejmuje się pod ogromną presją czasu i z ogromną stawką. Błędy są nieuniknione, nawet u najlepszych. Wynikają z niedokładnych prognoz, braku pełnych danych lub zwykłej pomyłki w ocenie sytuacji. Zrozumienie typowych pułapek pomaga ich unikać i poprawia szanse na dobry wynik.
Strategia w F1 to mieszanka nauki i instynktu. Symulacje i modele pomagają, ale sytuacja na torze często odbiega od założeń. To właśnie wtedy pojawia się największe ryzyko związane z oponami - kilka złych okrążeń może przekreślić cały weekend.
Za wczesny lub zbyt późny pit stop
Moment zjazdu do boksu to jeden z najbardziej newralgicznych punktów. Za wczesny pit stop może na chwilę dać przewagę (undercut), ale wydłuża kolejny stint. Opony Pirelli potrafią nagle stracić osiągi po przekroczeniu pewnej liczby okrążeń.
Różnice w tempie między świeżymi a przegrzanymi oponami mogą wynosić kilka sekund na okrążenie. Wczesny zjazd zwiększa też szansę na trafienie w gęsty ruch na torze.
Zbyt późny pit stop oznacza jazdę na komplecie, który jest już mocno zniszczony. Kierowca traci tempo i pozycje na rzecz tych, którzy wcześniej założyli nowy zestaw. Może to także uniemożliwić skuteczny overcut, bo opony przestają dawać jakiekolwiek korzyści.
Obie skrajności - za wcześnie lub za późno - to jedne z najdroższych błędów w strategii.
Złe przewidzenie warunków pogodowych
Pogoda to największa niewiadoma. Zespoły korzystają z rozbudowanych prognoz, ale nagłe opady czy szybsze niż oczekiwano wysychanie toru potrafią zaskoczyć wszystkich. Największy problem to moment przejścia między typami opon - z suchych na przejściowe lub deszczowe i odwrotnie.
Za późne przejście na deszczówki oznacza jazdę na slickach po śliskiej nawierzchni - brak przyczepności i ogromne ryzyko błędu. Za wczesne założenie opon na mokro na prawie suchym torze powoduje szybkie przegrzanie i zużycie, a także spadek tempa.
Jedni kierowcy wolą zaryzykować wcześniejszą zmianą, licząc na przewagę, inni pozostają na obecnych oponach jak najdłużej. Pomyłka w ocenie tych momentów bardzo często decyduje o wyniku.
Nieprawidłowa ocena tempa zużycia opon
Oszacowanie, jak szybko będą się zużywać opony, to kolejne trudne zadanie. Zespoły mierzą zużycie i temperaturę opon oraz ich stan wizualny, ale warunki torowe potrafią się zmienić, podobnie jak styl jazdy kierowcy pod presją.
Jeśli zespół przesadzi z optymizmem, kierowca zostanie na torze za długo i nagle straci tempo, przegrywając walkę z rywalami na świeżym komplecie. Zbyt ostrożna ocena z kolei prowadzi do przedwczesnego pit stopu, skrócenia stintów i potencjalnego wpadnięcia w niekorzystny ruch.
Do tego dochodzi wpływ stylu jazdy - nadmierne poślizgi, częste blokowanie kół czy agresywne wejścia w zakręty mogą błyskawicznie zniszczyć opony, jeśli zespół tego nie uwzględni.
Przykłady udanych i nietrafionych strategii opon w F1
Historia F1 jest pełna momentów, gdy o wyniku decydowały właśnie opony. Zdarzały się zarówno niespodziewane zwycięstwa dzięki świetnej strategii, jak i bolesne porażki po jednym nietrafionym zjeździe. Pokazuje to, że nawet najlepszy samochód i wybitny kierowca potrzebują dobrego planu na opony, by wygrać.
Przykłady z przeszłości są cenną lekcją dla obecnych zespołów. Wyścigi, w których odważna decyzja odmieniła losy rywalizacji, do dziś służą jako wzór. Tak samo analizuje się wpadki - po to, by ich nie powtarzać.
Znane wyścigi rozstrzygnięte decyzjami o oponach
Świetnym przykładem jest Grand Prix Francji 2021. Po pierwszym pit stopie Max Verstappen i Lewis Hamilton jechali na twardych oponach. Red Bull niespodziewanie wezwał Verstappena po raz drugi, 21 okrążeń przed końcem, zakładając mu pośrednie opony.
Holender miał wątpliwości, czy to się uda, ale tempo na świeższych oponach pozwoliło mu dogonić i wyprzedzić najpierw Valtteriego Bottasa, a potem Hamiltona. To klasyczny przykład udanego, agresywnego ruchu strategicznego.
Inny przykład to Grand Prix Monako 2021. Sergio Perez, startujący z 9. pola, bardzo dobrze oszczędzał opony i zjechał dopiero na 35. okrążeniu. W tym czasie rywale przed nim odbyli już swoje pit stopy. Dzięki temu Perez po zjeździe wrócił na tor na 4. miejscu, wyprzedzając bez bezpośredniej walki Vettela, Gasly'ego i Hamiltona. Perfekcyjnie wykorzystany overcut dał mu świetny wynik na torze, gdzie wyprzedzanie jest prawie niemożliwe.
Analiza spektakularnych sukcesów i porażek strategicznych
Mówiąc o strategii opon, często wskazuje się na Red Bulla i ich dział strategii, którym kieruje Hannah Schmitz. Zespół wielokrotnie wygrywał wyścigi, mimo że nie miał najszybszego auta w stawce, właśnie dzięki odważnym, ale przemyślanym decyzjom. Potrafią szybko oceniać sytuację na torze i nie boją się zaryzykować, gdy widzą szansę.
Z drugiej strony jest Scuderia Ferrari, która przez lata była obiektem żartów z powodu swoich decyzji strategicznych. Hasło "we are checking" z radiowych komunikatów weszło do słownika kibiców jako symbol niezdecydowania i spóźnionych reakcji. W internecie pojawiały się memy przedstawiające stratedzy Ferrari na pit wallu w strojach klaunów.
Choć ostatnio widać poprawę, wiele osób wciąż z rezerwą podchodzi do ich decyzji w kluczowych momentach. Pokazuje to, że nawet mając świetne auto i znakomitych kierowców, błędne decyzje mogą przekreślić szansę na sukces.